Σάββατο, 16 Ιουνίου 2018

Όταν τα μαργαριτάρια έχασαν τους αλιείς τους «Ou sont les neiges d’ antant ?» Francois Villon



Της Ακακίας Κορδόση*
          Το Μεσολόγγι πρωτοεμφανίζεται τον 16ο αιώνα σε γραφές  ευρωπαίων θαλασσοπόρων – και τυχοδιωκτών – σαν «οικισμός ψαράδων». Οικισμός, που γρήγορα έγινε πόλη, και σαν πόλη  με βασικό κύτταρο πάντα  τους ψαράδες, διέσχισε και διέγραψε  4 αιώνες  ακμής ως τα μέσα του εικοστού.
          Οι  ψαράδες  που είχαν  βρει  εκεί απάνεμο καταφύγιο έγιναν σιγά σιγά  καραβοκύρηδες και με τις δύο έννοιες  που έχει η λέξη  στο Μεσολογγίτικο  ιδίωμα. Είτε δηλαδή  καραβοκύρηδες στο «τσούρμο»  των ψαράδων ενός ιχθυοτροφείου (ιβαριού), είτε ιδιοκτήτες κάποιου πλεούμενου. Έτσι άνθισε  στην πόλη  το εμπόριο με τις χώρες  της Δύσης και,  συνεπακόλουθα,  αργότερα και  η ναυπηγία. Η οικονομική άνθιση  έφερε  τέλος  και την πνευματική. 

Παρασκευή, 8 Ιουνίου 2018

Παραστάσεις Πολιτισμού

Του Πάσχου Μανδραβέλη*


Από πού ξεπήδησαν τόσα πατροπαράδοτα έθιμα; Κάθε  Χριστούγεννα, Πάσχα και  Απόκριες η  μικρή μας οθόνη  γεμίζει φωτιές, καβαλάρηδες, και σκιάχτρα που προσδιορίζουν  τις ρίζες  τους συνήθως  στην  αρχαία Ελλάδα και συνηθέστερα  στην τουρκοκρατία. Όλη η Ελλάδα μοιάζει  να ανακάλυψε  ξαφνικά  το νήμα της  παράδοσης  που είχε σβήσει χρόνια τώρα. Έθιμα τα οποία  οι Νεοέλληνες  έκρυβαν  επιμελώς τη δεκαετία του ’60,  χλεύαζαν  τη δεκαετία  του  ’70,  άρχισαν  να θυμούνται  τη δεκαετία του ’80, έγιναν  «must» τα τελευταία χρόνια.  Κάθε πόλη  και ένα (τουλάχιστον)  έθιμο,  κάθε χωριό και ένα (τουλάχιστον) πανηγύρι. 

Παρασκευή, 1 Ιουνίου 2018

ΣΤΑΘΗΣ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ : Ο ζωγράφος του χαμηλόφωνου στοχασμού



Του Αλτάνιου Κλεισοβίτη*
 Αυτόν το μήνα συμπληρώνονται δέκα χρόνια από τότε που έφυγε από κοντά μας ένας εκλεκτός καλλιτέχνης, ο ζωγράφος  Στάθης  Πετρόπουλος.
 Ένας καλλιτέχνης γνωστός κυρίως από τις εξαιρετικές απεικονίσεις εγκαταλειμμένων  προσόψεων σπιτιών με ιδιαίτερη αρχιτεκτονική που με την έντονη και χαρακτηριστική πινελιά του, κατόρθωνε να περισώζει την μορφή τους από την επιβολή του  χρόνου και του  ανθρώπου. 

Σάββατο, 26 Μαΐου 2018

ΜΙΧΑΗΛ ΜΗΤΣΑΚΗΣ : Ο ξεχασμένος στυλίστας του λόγου


Της Ακακίας Κορδόση*

  Σε μια εποχή που όποιος ξέρει να πιάνει στο χέρι γραφίδα, ή να υπαγορεύει σε κάποιον που ξέρει, μπορεί να «βγάλει» βιβλίο και να βρει κι αναγνωστικό κοινό, αρκεί νάχει ένα «επώνυμο» ή νάχει γίνει γνωστός – ακόμα και σαν δολοφόνος-, που να βρεθεί αλήθεια, καιρός για ξεχασμένους δημιουργούς, για συγγραφείς που τους φέρθηκε άσχημα ακόμα και η εποχή τους !! 

Τετάρτη, 23 Μαΐου 2018

Ιάπωνες δημιουργοί για τη μοναξιά

Της Ηλιοστάλακτης Θούα *

  Ιάπωνες δημιουργοί έχουν κατακτήσει το δυτικό κοινό τα τελευταία χρόνια με έργα μεγάλης  απήχησης, αποσπώντας βραβεία σε διεθνούς αναγνώρισης διαγωνισμούς, φέρνοντάς μας σε επαφή με τον πολιτισμό τους και προτείνοντας μια διαφορετική ερμηνευτική ματιά του δικού μας πολιτισμού. 
  Μέσα από τα έργα τους κατορθώνουν να μιλήσουν για την καθημερινότητα του ανθρώπου στον δυτικό κόσμο με μια ιδιότυπη ευαισθησία και σε βάθος το οποίο δεν συναντάμε συχνά σε έργα  αντίστοιχης ευρείας απήχησης δυτικών καλλιτεχνών. Με πολύ λιτό σενάριο, με λυρική μουσική  επένδυση ή απλά  με βουβές ποιητικές εικόνες, αγγίζουν το συναίσθημα και αναλύουν σε σπάνιο  βάθος τους ήρωές τους, οι οποίοι είναι άνθρωποι απλοί που παρουσιάζονται σε στιγμές της καθημερινής  ζωής τους. 
  Πρόκειται για έργα Ιαπώνων δημιουργών που έχουν κατακτήσει τον δυτικό  κόσμο: Μέγα βραβείο  στο Διεθνές Διαγωνιστικό Τμήμα  του 60ου Φεστιβάλ Καννών για την ταινία «Πληγωμένο  Δάσος»  της Ναόμι Καβάσε, Όσκαρ καλύτερης ταινίας κινουμένων σχεδίων στο Χαγιάο Μιγιαζάκι ,δημιουργό του «Ταξιδιού στην Χώρα των Θαυμάτων» και του «Κινούμενου Κάστρου» κ.α. Η «αλεξιθυμία» της σύγχρονης δυτικής κοινωνίας που χαρακτηρίζεται από μηχανιστικό τρόπο αντίληψης των συναισθημάτων («Δεν κάνω λάθος. Ο πάγος είναι κρύος, τα  τριαντάφυλλα  κόκκινα. Είμαι ερωτευμένη», στο «Σπούτνικ Αγαπημένη» του Χαρούκι Μουρακάμι), δυσκολία στην κατανόηση  και εκφορά τους, υπερτροφία της λογικής, αίσθηση ασημαντότητας και συναισθηματικό κενό, εξωθεί σε μια σουρεαλιστική σύλληψη των φορτισμένων καταστάσεων. 
  Η βουβότητα του εσωτερικού κόσμου και η επακόλουθη μοναξιά βυθίζουν σε άφατο πόνο τους ήρωες, οι οποίοι βρίσκουν την δύναμη να παραμερίζουν τα συναισθήματά τους, να συνεχίζουν να ανταποκρίνονται στον ρόλο τους, να θέτουν στόχους, να καταφεύγουν σε μαγικές πηγές δύναμης και, στο πλαίσιο μιας απαιτητικής καθημερινότητας, να ισορροπούν  συνεχώς στα άκρα. 
  Η οπτική του αφηγητή είναι διακριτική, ευγενική, δεν «αγγίζει» τους ήρωές του, δεν τους κρίνει, δεν τονίζει ούτε κρύβει τις πτυχές τους. 
  Εγωιστές, ωραιοπαθείς και δυσμορφοβικοί, εκμεταλλευτές όσο και δοτικοί, απλοί και πολύπτυχοι, δίνουν μια τυφλή μάχη με την καθημερινότητα. Η οπτική των Ιαπώνων δημιουργών φαίνεται να προσθέτει στην θεώρηση της μοναχικότητας του ανθρώπου καθώς τα έργα τους αποδίδουν το υπαρξιακό κενό, σε αντίθεση όμως με αντίστοιχα έργα δυτικών σύγχρονων καλλιτεχνών, δεν αρνούνται να αφήσουν την λύση να φανεί. Μέσα στην απόγνωση των ηρώων η ροή της ιστορίας αρκεί για να υποδείξει ότι η απόλυτη μοναξιά δεν είναι ανίκητη. Ισχυροί δεσμοί δημιουργούνται  ανάμεσα στους ανθρώπους πίσω από τις λέξεις και τους ρόλους, απλώς με το πέρασμα του χρόνου. Η επικοινωνία είναι βαθιά και αναπόφευκτη για τους ήρωες, ακόμα κι αν αυτοί επιμένουν να μένουν  μόνοι στο πένθος τους, στην προσωπική τους αίσθηση αναξιότητας ή απλά στον αγώνα της  καθημερινής επιβίωσης. Και τότε για λίγες στιγμές, η ζωή αναδεικνύεται λυρικά όμορφη, αφήνοντας  τον θεατή συγκινημένο. 
*Η  Ηλιοστάλακτη Θούα  είναι Νομικός



Σάββατο, 19 Μαΐου 2018

ΚΟΡΝΗΛΙΟΣ ΚΑΣΤΟΡΙΑΔΗΣ - Εμβληματικός στοχαστής του 20ου αιώνα




 Του Γιώργου Ν. Οικονόμου*


Το έργο του Κορνήλιου Καστοριάδη (1922-1997), ενός από τους σημαντικότερους στοχαστές του 20ου αιώνα, εξακολουθεί να αποτελεί πηγή συζητήσεων, κριτικών αναγνώσεων και εμπνεύσεων.
Δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά, διότι το έργο του, πολυσχιδές και πολυπρισματικό, άνοιξε νέους ριζοσπαστικούς δρόμους στη φιλοσοφία, στην κοινωνική και πολιτική θεωρία, στην ψυχανάλυση και στην πολιτική. 

Τετάρτη, 16 Μαΐου 2018

Η "Έξοδος" με τη ματιά του σύγχρονου ταξιδιώτη

Της Μάρως Βαμβουνάκη*
    … Αποβιβάστηκε  στον  σταθμό μιας άγνωστης πόλης. Φόρεσε το σακάκι του γιατί έπιασε ψύχρα, φορτώθηκε τα πράγματά του και ξεκίνησε να βαδίζει. Περπάτησε στην τύχη δρόμους και δρόμους αναζητώντας το κέντρο της. Βρέθηκε μπρος στο κιγκλίδωμα ενός μεγάλου δημόσιου κήπου. Μια παράξενη σιγαλιά τον μαγνήτιζε να μπει μέσα. Η αλλόκοτη σιγαλιά του κήπου. Μπήκε,  προχώρησε  στη δροσιά. Δεν ήταν κήπος, ήταν κοιμητήριο. 

Σάββατο, 12 Μαΐου 2018

Ο Μάης του ‘68


Της Δώρας Κυριαζή*
   
  Μάιος του ΄68. Γαλλία, εξέγερση. 
Ένας κοινωνικός ξεσηκωμός, μια τεράστια συλλογική εμπειρία ελευθερίας, που, ό,τι κι αν κάνουμε, ό,τι κι αν πούμε, όμοια της δεν προέκυψε ξανά για ολόκληρη πεντηκονταετία.  
Η δεκαετία του ΄60 χαρακτηρίστηκε από αλλαγές στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη, αντιπολεμικές διαδηλώσεις για τον πόλεμο στο Βιετνάμ, τα «παιδιά των λουλουδιών», την ελευθερία της έκφρασης, την ποπ μουσική της δυτικής ακτής, τη free jazz  και το νουβό ρομάν, τη νουβέλ Βαγκ και τις μίνι φούστες.

Τετάρτη, 9 Μαΐου 2018

Η Νεκρή Φύση στη Ζωγραφική


Του Αποστόλη Μπλίκα*
  Όλοι οι μεγάλοι ζωγράφοι, του παρελθόντος και σύγχρονοι, ξεκίνησαν να  ζωγραφίζουν  τα αντικείμενα  του σπιτιού,  για να καταλήξουν  στη συνέχεια  στον «εσωτερικό τους  κόσμο». 
  Ο Καραβάτζο ξεκίνησε να ζωγραφίζει νεκρές φύσεις κι απέδωσε στη συνέχεια  καλύτερα από κάθε άλλον τη νεκρή φύση με το γυμνό. Ο Ζαν Μπαπτίστ Σιμεόν Σαρντέν (Chardin) ζωγράφισε τα αγαθά της γης και των χωρικών με ιδιαίτερη  επιτυχία, όπως κι ο Βελάσκεθ με τον αξεπέραστο Γκόγια

Σάββατο, 5 Μαΐου 2018

Τα πάρτυ της δεκαετίας του ΄60


Του Αλτάνιου Κλεισοβίτη*

Την περίοδο της δεκαετίας του ΄60 - μαθητής εγώ τότε -  στις ονομαστικές, κατά κανόνα, εορτές, τα πάρτυ ήταν ένα  πολύ συνηθισμένο γεγονός, το οποίο γινότανε πιο έντονο   κατά την περίοδο των Χριστουγεννιάτικων,  Πασχαλινών  ή καλοκαιρινών διακοπών που οι φοιτητές ερχόντουσαν από τις πόλεις όπου σπούδαζαν οπότε ο αριθμός των  πάρτυ  πολλαπλασιάζονταν.

Δεν χρειάζονταν άλλωστε και καμιά ιδιαίτερη προετοιμασία για να γίνουν.

Τετάρτη, 2 Μαΐου 2018

ΒΑΣΙΛΗΣ ΑΓΑΠΗΤΟΣ (1865-1940) - Ένας παλιός Καραγκιοζοπαίχτης από το Νιοχώρι

                                                        
    
                                                              *Του Μιχάλη Βαλλιανάτου
   
   Όσο κι αν ο Καραγκιόζης είναι ένα θέμα ρετρό, δηλαδή ένα πτώμα ή όπως θά’λεγε ο ποιητής Κατσαρός «καλός, για τσάγια και σαπφείρους», δεν παύει ακριβώς σαν πτώμα που είναι ή σαν φωτογραφία να μας δηλώνει ότι κάποτε υπήρξε ζωντανός, καθημερινός, λειτουργικός. Κάτι δηλαδή, σαν τα ρεμπέτικα, το ΕΑΜ, το Πολυτεχνείο ή τη Μακρόνησο. 

Παρασκευή, 27 Απριλίου 2018

Μίμοι εκ μίμων* ή το θεατρικό μπουλούκι


                                                Του Γιάννη Μπαρδάκη *

        Το  θεατρικό μπουλούκι στο λεξικό αναφέρεται ως ο περιφερόμενος θίασος. Απαξιωτικός τίτλος. Στη θεατρική ορολογία προσδιορίζει τους δευτερεύοντες θιάσους. Όμως το θεατρικό μπουλούκι  ήταν ένα πολιτισμικό φαινόμενο, συνέχεια του Διονυσιακού θιάσου της αρχαιότητας και της Comedia dell’ Arte του μεσαίωνα.

Δευτέρα, 23 Απριλίου 2018

Βιβλίο – Αναγνώστης, μια σχέση φιλότητας


Της Ελένης Πλακίδα *
   Αγαπώ τα  βιβλία μου,  γιατί… αγαπώ  το βιβλίο.
  Πολύ συχνά  λέω στους  μαθητές μου  ότι μόνο με το  βιβλίο θα σώσουν  την αξιοπρέπεια  της συνείδησής τους.
   Πολιορκούμενοι  στενά  από τα μέσα μαζικής επικοινωνίας, σε μια  εποχή  πολιτικά σκοτεινή,  ηθικά  υποβαθμισμένη,  νεκρή ως  προς τη φαντασία  και τ’ όνειρο,  με έναν  παρεκκλίνοντα  πολιτισμό που δεν εγγυάται το αύριο, σ’ έναν κόσμο χαώδη όπου η μετριότητα ανακηρύσσεται  νικητής, μόνη ελπίδα και σανίδα  σωτηρίας μένει  το βιβλίο.

Τετάρτη, 18 Απριλίου 2018

Απόδραση στο Χρόνο

Του Ευάγγελου Γ. Σακκέλιου *


  Πρόσωπα γκρίζα. Ώμοι κυρτοί. Χέρια με ρόζους. Ρυτίδες. Γέλια. Εξώθυρα και μονοπάτια. Ένα κλείσιμο του ματιού στον χρόνο σε φόντο ασπρόμαυρο. Είναι ο κόσμος που αιχμαλώτισε ο φακός του δημιουργού στην γενέθλια πόλη των δικών του. Μια πατριδογνωσία της λιμνοθάλασσας. Της μελαγχολίας του Μεσολογγίου που έγινε ένα με την πόλη.

Σάββατο, 14 Απριλίου 2018

Η ταφή του Μπότσαρη και η ανέγερση του μνημείου του στο "περιβόλι" των αγωνιστών



 Του Αλτάνιου Κλεισοβίτη*

Ο Μάρκος Μπότσαρης, ο ήρωας της Επανάστασης με το εξαίρετο ήθος, παρά το ότι σκοτώθηκε στο Κεφαλόβρυσο Καρπενησίου δεν θάφτηκε εκεί, αλλά αμέσως μετά το θάνατό του στις 9 Αυγούστου 1823, μεταφέρθηκε στο Μεσολόγγι, δηλαδή στον τόπο τον οποίο ο αγνός και θαρραλέος αυτός αγωνιστής θεωρούσε δεύτερη πατρίδα του και ποικιλότροπα του είχε συμπαρασταθεί από το 1822 με την πρώτη του πολιορκία.

Πέμπτη, 12 Απριλίου 2018

Η τυχερή Γενιά

Του Γιώργου  Σαρρή*
 Όταν  επιστρέφω στις  αναμνήσεις των παιδικών μου χρόνων, κι αυτό γίνεται συχνά όσο τα χρόνια προχωρούν, αναλογίζομαι πόσο ευνοημένος υπήρξα για την χρονική περίοδο που ήρθα στη ζωή και μάλιστα από γονείς απλούς και σεμνούς,  ανθρώπους του μόχθου.

Σάββατο, 7 Απριλίου 2018

Η εξοδίτισσα Ελένη Στάικου επιστρέφει στον τόπο της...

Της Μαρίλης Χαραμή
  Κοιτώ το γιλέκο το περίτεχνο και προσπαθώ μέσα από τα μισάνοιχτα κουμπάκια του να ψηλαφίσω τον χτύπο της καρδιάς της. Γυρίζω πίσω 192 χρόνια και τη βλέπω εκείνο το πρωινό του Λαζάρου ν' ανοίγει το σεντούκι και να βγάζει στο φως την καλή της τη φορεσιά. Εκείνη που θα φορούσε στο γάμο της. Είναι μόλις 20 χρονών. Ένα παιδί για την εποχή μας. Μια γυναίκα για τότε. Τα παλικάρια στα μέρη της είναι κι αυτά άντρες. Στα 23 τους ήταν ήδη εκλεγμένοι στρατηγοί. Όπως ο Θανάσης ο Ραζη-Κότσικας ο άνδρας αγαπημένης παιδικής της φίλης.

Παρασκευή, 30 Μαρτίου 2018

Το Φαινόμενο "Έξοδος"



Της Ακακίας Κορδόση*

  Διαπιστώνω συχνά με θλίψη μου πως η Έξοδος του Μεσολογγίου, ένα συγκλονιστικό γεγονός που έχει γίνει μόνο στην Ελλάδα, είναι άγνωστο στους Έλληνες. (Το γνωστό κλισέ «η Έξοδος του Μεσολογγίου» δεν λέει τίποτε – ηρωικές πράξεις έχουν γίνει σ΄ όλη την Ελλάδα). Και τους είναι άγνωστο, γιατί η πολιτεία δεν τους το έχει διδάξει στα σχολεία της, όχι στο μάθημα της ιστορίας αλλά σε ειδικό μάθημα ήθους, πολιτισμού και αξιοπρέπειας, που είχε την υποχρέωση να καθιερώσει.

Τρίτη, 27 Μαρτίου 2018

«Παιδιά μ’ μας λείπ’ ο Κότσικας μας λείπ’ ο Αρχηγός μας»


Του Κωνσταντίνου Σταμάτη *

  Ο Αθανάσιος Ραζή-Κότσικας αποτελεί μία από τις σημαντικότερες φυσιογνωμίες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 και ίσως τη σημαντικότερη μορφή του Μεσολογγίου, καθώς έπαιξε καθοριστικό ρόλο  στις εξελίξεις κατά τη διάρκεια των πολιορκιών της πόλης. 
Παρόλα αυτά, ο χαρισματικός Αρχηγός των οπλοφόρων Μεσολογγιτών πέρασε στα ψιλά γράμματα της ιστορίας. Εκτός του νεαρού της ηλικίας του, κυρίως η αντιδικία του με τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο στάθηκε τροχοπέδη στην αναγνώρισή του. 

Κυριακή, 25 Μαρτίου 2018

Η διατήρηση της αρχιτεκτονικής κληρονομιάς και η επανάχρηση των κτιρίων


Tου Ξενοφώντα Παπαευθυμίου *

  Μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και την περιπέτεια του Εμφυλίου Πολέμου, στις δεκαετίες  του ’50 και του ’60, η ελληνική κοινωνία βρέθηκε μπροστά στο δίλημμα, παράδοση ή εκσυγχρονισμός
  Προτίμησε τον εκσυγχρονισμό και στο όνομά του αλλά και της οικονομικής ανάπτυξης του τόπου, θυσιάστηκε ένα μεγάλο κομμάτι της νεότερης αρχιτεκτονικής των κέντρων της χώρας, με αποτέλεσμα να μετατραπούν σε σύγχρονα πολεοδομικά τέρατα, με όλες τις γνωστές πολιτιστικές, κοινωνικές  και περιβαλλοντικές συνέπειες

Τετάρτη, 21 Μαρτίου 2018

ΠΟΙΗΣΗ «Όλοι έχουμε ανάγκη από λίγο Ουρανό»


Της Ελένης Πλακίδα*

–  Αλίμονο σε ’κεινον που προσπαθώντας να ορίσει τι είναι Ποίηση, αρχίζει με τη φράση «Ποίηση είναι» ή «Ποίηση δεν είναι». Προσωπικά δεν έχω καμιά τέτοια πρόθεση. 
–  Καθένας από τους ορισμούς που έχουν δοθεί για το τι είναι ποίηση περιέχει μια δόση αυθαιρεσίας. Κάθε τόσο δίνεται μια απάντηση που θεωρείται οριστική, ώσπου μια επόμενη απάντηση να την καταργήσει ή να την τροποποιήσει.

Σάββατο, 17 Μαρτίου 2018

Πόλεις του Πένθους



*Της Ακακίας Κορδόση

Λίγες μέρες πριν από την εθελούσια πορεία προς τον θάνατο των εξοδιτών του Μεσολογγίου και μπροστά στις ανατριχιαστικές εικόνες του πολέμου της Συρίας, δημοσιεύουμε ένα πάντα επίκαιρο άρθρο της πεζογράφου Ακακίας Κορδόση που αναφέρεται στα μαρτύρια και τον πόνο που προκαλούν ανάλογα εκούσια ή και ακούσια γεγονότα, ανεξάρτητα αν αυτά ήταν πόλεμοι ή φυσικές καταστροφές και ανεξάρτητα αν κάποτε ονομάζονταν Μεσολόγγι, χθες Κόσοβο και Νέα Ορλεάνη και σήμερα Συρία.

Πέμπτη, 8 Μαρτίου 2018

Με μιά φορά δεν τελειώνει το χρέος προς τη γυναίκα.




Της Ακακίας Κορδόση *

ΟΙ ΕΠΕΤΕΙΟΙ ΣΑΝ ΤΗ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΜΟΥ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ ΣΑΧΛΑΜΑΡΕΣ. 

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΕΣ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΙΚΕΣ ΚΟΙΝΩΝΙΕΣ.

(Απόσπασμα από συνέντευξη της πεζογράφου Ακακίας Κορδόση που έδωσε σαν σήμερα το 1993 στις μαθήτριες Αναστασία Γεωργίου και Ελένη Κυτέα)

Ελ. Κ. : Ξέρουμε ότι είστε μέλος του Πανελλήνιου Συνδέσμου για τα Δικαιώματα της Γυναίκας. Πιστεύετε ότι η γυναίκα έχει κατακτήσει τη θέση που πρέπει στην κοινωνία. Είναι ίση προς τον άντρα;
Ακ. Κ. : Πιστεύω ότι τα νέα παιδιά, η ηλικία η δικιά σας κάτι θα κάνει. Μέχρι ώρας έχουν γίνει πολλά βήματα αλλά δεν έχει κατακτηθεί τίποτε. Ίσως στη δικιά σας γενιά ή μετά, την εποχή των παιδιών σας, κάτι να γίνει γιατί ακόμη υπάρχουν πολλά ριζωμένα μέσα μας, πάρα πολλά, ας τα πούμε ταμπού, ας τα πούμε παλιά πρότυπα.

Τρίτη, 6 Μαρτίου 2018

Η ζώσα μνήμη ως ελεγεία της ζωής




Του Βαγγέλη Σακέλιου*
   Ήταν λίγο πριν τα Χριστούγεννα όταν πολύτιμος και γενναιόδωρος φίλος μού  χάρισε μία βαρύτιμη έκδοση του Μουσείου Μπενάκη, ήγουν ένα μνημειώδες λεύκωμα αφιερωμένο στην φωτογράφο της Κατοχής και της απελευθέρωσης, την Βούλα Παπαϊωάννου. Ένα ογκώδες πανόδετο πόνημα 646 σελίδων, ύμνος  στη ζωή και τον άνθρωπο μέσα σε  χρόνους δίσεκτους, τοπία πέτρινα, γιατί αυτό ήταν η Βούλα Παπαϊωάννου, ο καθρέφτης μιας Ελλάδας που επέζησε, μιας πατρίδας που χάθηκε.

Πέμπτη, 1 Μαρτίου 2018

Η ΤΕΧΝΗ ως τρόπος έκφρασης και επικοινωνίας




                                                                              
Του Δημήτρη Ρούσση *

   Τέχνη. Ως λέξη πολύ γνωστή. Ως έννοια ίσως λίγο συγκεχυμένη. Κι όμως η λέξη ΤΕΧΝΗ χρησιμοποιείται σε μια γλώσσα αγνή, απόλυτα επικοινωνιακή και  πανανθρώπινη. Μια γλώσσα που δεν ομιλεί με ήχους  αλλά με χρώματα ανεξίτηλα, με σχέδια εκφραστικότατα. Είναι η γλώσσα του ανθρώπου του απογυμνωμένου από εξωτερικά και επίκτητα γνωρίσματα, από φυλετικά ενδύματα, από εθνικιστικά  εμβλήματα και στρατιωτικά περιβλήματα, απαλλαγμένη από τις παντός είδους  ιδιοτελείς ψυχολογικές αναστολές.